:: MilkGardeN -- It's about ma life::

เราไม่กลัวตาย

ไม่สิต้องพูดอีกทีให้ถูกต้องว่า

"เราไม่กลัวตัวเองตาย" เพราะไม่เสียดายชีวิต ไม่เสียดายเวลา ไม่ใช่ว่าเจอความทุกข์จนอยากตายนะคะ สมมติว่าถ้าวันนึงคนในครอบครัวต้องจากไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เรายินดียกเวลาที่เหลือในชีวิตที่เรามีทั้งหมดเพื่อต่อลมหายใจของเค้า โดยไม่ต้องคิดไตร่ตรองหรือเสียดายวันเวลาที่เหลือ เพราะเราเคยผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้ว แต่ในโลกแห่งความจริงนั้น เราไม่สามาถยกยอดเวลาบนโลกนี้ไปสมุดบัญชีของคนอื่นได้ ของใครของมัน หมดแล้วหมดไป ลมหายใจหมดไป ไม่มีเบิก ไม่มีถอน ไม่สามารถโอนกันได้

แต่เราโค-ตะ-ระกลัว "ความตาย"

กลัวคนที่เรารักตาย

-- มันแสดงให้เห็นเราว่า "เราเห็นแก่ตัวเกินไป" เพราะจริงๆแล้ว เรากลัวตัวเองทุกข์ เนื่องจากคนที่ต้องอยู่โดยที่ไม่มีคนรักอยู่ข้างๆเราอีกต่อไป มันช่างเป็นชีวิตที่แหว่ง วิ่น และดูไม่มีความสุข...แน่นอนว่าคนที่ต้องอยู่ต่อไปนั้นทุกข์พอสมควร (แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าชีวิตหลังความตายจะเป็นยังไง เพราะยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสเช่นกันคะ) แต่จริงๆแค่ "อยากให้อยู่ด้วยกันนานอีกนิด" เพราะไม่รู้ว่าชาติหน้าจะมีจริงไหม,,เราจะยังได้กลับมาใช้เวลาเป็นคนในครอบครัวเดียวกันอีกไหม เพราะแค่ "เราเกิดมาเจอกันเป็นคนในครอบครัวเดียวกันบนโลกกว้างใหญ่ขนาดนี้" มันก็มีค่ามากจนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว....

* จากบทสนทนาผ่านคลื่นโทรศัพท์ที่มันบ่งบอกถึงความรู้สึกลึกๆภายในใจ

* แอบเครียดดดดดด..