วันสุดท้ายของชีวิตของนักศึกษาธรรมศาสตร์ ~

posted on 02 Mar 2008 01:13 by milkgarden

ละครทุกเรื่องมันต้องมีตอนจบ...ก็คงเหมือนชีวิตในการเป็นนักศึกษาเหมือนกัน

เมื่อวันศุกร์ 29/2/2551 เป็นวันสุดท้ายที่ได้ใช้ชีวิตนักศึกษาในรั้วแม่โดม เพราะหลังจากนี้ต่อไปจะไม่มีการเรียนอีกแล้ว (เอ่อ ถ้าไม่ถูกลงซัมเมอร์นะคะ) จำได้ว่า ช่วงเวลาที่อึดอัดในชีวิตการเรียนที่สุด ก็คือ ปีสามเทอมสอง กับ ปีสี่เทอมหนึ่ง เพราะว่างานเยอะ เครียดมาก แต่พอวันสุดท้ายมาถึงมันน่าใจหายทีเดียว หลังจากวันนี้ต่อไปคงต้องเป็นชีวิตของการทำงาน นี่คงเป็น "จุดเปลี่ยน" อีกหนึ่งจุดของชีวิตแล้วละสินะ เปลี่ยนจากสถานะ "นักศึกษา" มาเป็น "การทำงาน"

ช่วงชีวิตในการเป็นนักศึกษามีอะไรมากมาย เพราะตอนแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาไม่คิดว่าจะได้อะไรจากที่นี่ไปมากมาย

จริงอยู่ ต้องยอมรับว่าคณะที่มิ้วเรียนตอนนี้อาจจะไม่ได้ประทับใจมาก แต่สิ่งที่ได้ไปนอกจากความรู้คือ "มิตรภาพของเพื่อน" มิ้วว่าสำหรับมิ้วแล้วมันสำคัญกว่าการได้เกียรตินิยมอันดับ 1 ออกไปแล้วไม่มีเพื่อน เพราะมิ้วเชื่อว่า คำว่า "เพื่อน" มันขึ้นอยู่กับคำว่า "คุณภาพ" มากกว่า "ปริมาณ" ต้องขอบคุณเพื่อน south east ทุกคน มิ้วดีใจที่เราได้เกิดมารู้จักและรักกัน เพราะไม่ว่า มิ้วจะร้องไห้ หัวเราะ เศร้า สนุก หันไปก็จะเจอเพื่อนๆ เสมอๆ

แม้ว -- ใครจะคิดว่า ผู้หญิงที่มิ้วเห็นวันแรกว่า เงียบๆ ดูเรียบร้อยจัง จะกลายมาเป็น"เพื่อนสนิท"กันขนาดนี้ ขอบคุณแม้ว สำหรับที่คอยอยู่ข้างมิ้วมาตลอด โดยเฉพาะเวลาที่มิ้วเสียใจ ร้องไห้ หรือทำงานไม่ทัน (ตัวนิ่มแล้วค่า 555++) ขอบคุณจริงๆ นะคะหน้าแคบบบบบบ ... n_______n*

ฝัน -- ฝันคงไม่รู้ว่า จริงๆแล้วอะ มิ้วรู้จักฝันตั้งแต่วันที่รับน้องที่คณะสินสาด วันที่ต้องใส่เสื้อสีส้มไปอะ มิ้วจำฝันได้ แต่เมิงคงไม่รุ้ตัวช่ายแหมะ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะฝัน ถ้าเวลาที่ผ่านมาไม่มีเมิง กรูคงแย่มากๆ ขอบคุณที่ไปกินเหล้าเวลามิ้วเศร้าด้วยกัน (เพราะมิ้วเชื่อว่า เพื่อนกันมันต้องพร้อมจะอยู่ข้างเราตอนเราทุกข์)

อี้ -- ถ้าไม่มีแม้ว คงไม่รู้จักอี้ ... เพื่อนอย่างอี้ อี้เป็นคนที่ไม่ต้องพูดมากให้เปลืองถ้อยคำ แต่ก็สามารถรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเพื่อน...แต่ว่า อี้ควรจะพูดบ้างเวลาที่อี้มีปัญหา เพราะว่าเพื่อนก็พร้อมจะอยุ่ข้างเพื่อนเสมอ...โอเคนะค้าบบบบบบ

กิ๊ฟ แว่นแดง -- แก อย่าเครียดเรื่องสิวนะเว่ย...เฮร้ย ไม่ช่ายๆ กิ๊ฟ ของคุณสำหรับไฟที่คอยกระตุ้นให้ชั้นทำงานส่งอาจารย์ แต่ถ้าแกมีหมอดูที่ไหนแม่นๆ ก็อย่าลืมบอกชั้นน้า....555++ ดีใจที่ได้รู้จักแกนะ ว่างๆ แกไม่มีอะไรทำ โทรมาหาชั้น ชั้นว่างเสมอ...หรือถ้าแก จิตตก อย่าลังเลที่จะโทรมานะแก

ปิ่น อ๋อ ปุ้ม ใหม่ พลอยสวย เล็ก เติ้ล โจ ท็อป เปิ้ล หยก -- ขอบคุณนะ ที่ทำให้คำว่า "เพื่อน" มีความหมายขึ้นอีกเยอะเลย

วันนี้เขียนบล็อคแล้วใจหาย...เพราะใครๆก็บอกว่า ทำงานแล้วคงห่างจากเพื่อน คงไม่ได้เจอกันบ่อย มันทำให้มิ้วรู้ว่า เฮร้ยไม่อยากเป็นยังงั้นเลยอะ ก็ใครจะบอกได้ว่า เพื่อนที่เราจะไปเจอในวันข้างหน้าจะ"ดี"เท่ากับเพื่อนที่อยู่รอบข้างเราตอนนี้ไหม ก็บางครั้งมันก็ใช้เวลานานกว่าจะรู้ถึงนิสัยของใครจริงๆสักคน ใครจะบอกได้ว่า วันข้างหน้าจะไปเจอคนที่พร้อมจะกินเหล้ากับเราในวันที่เราเสียใจเพราะผู้ชายคนหนึ่งที่สุดในชีวิต หรือว่า วันข้างหน้าจะไปเจอเพื่อนๆที่พร้อมจะบ้า หัวเราะ กับเราได้ขนาดนี้...บอกไม่ได้จริงๆ